Dita e gjatë e punës së Mbretit Harald për Norvegjinë ka përfunduar
Nëse besoni te gazetaria e pavarur, na mbështetni sot me një "kafe" simbolike. Çdo kontribut na ndihmon ta mbajmë Mekuli Press të lirë, të pavarur dhe pa asnjë ndikim.
☕ Kliko dhe mbështete MekuliPress. Ruaje të vërtetën shqiptare.Kështu mendon gazeta e respektuar norvegjeze “Dagsavisen”
/Përktheu nga norvegjishtja MekuliPress.com/
Mbreti Harald ka ndërruar jetë. Largimi i tij përjetohet nga një komb i tërë si një humbje personale. Ai ishte një mbret i dashur, me të cilin populli i tij ndiente një afërsi të veçantë.
Për 35 vjet ai i shërbeu vendit të tij dhe jetoi sipas motos së tij: «Alt for Norge» – «Gjithçka për Norvegjinë». Të qenit mbret për të ishte një detyrë, një punë që e mori seriozisht, me përkushtim të madh dhe me një etikë të lartë pune. Ai ishte një shembull për popullin e tij.
Ndoshta ky është trashëgimi më e mirë që mund të shpresojë të lërë pas dikush prej nesh: Ai ishte një njeri i mirë.
“Dagsavisen” ka qenë dhe mbetet kundërshtare parimore e monarkisë. Ne nuk besojmë te privilegjet dhe pozitat e trashëguara. Kjo formë qeverisjeje sjell gjithashtu një lloj mungese lirie për ata që duhet t’i mbajnë këto role. Por, megjithatë, ne e deshëm dhe u gëzuam për mbretin tonë, i cili na bashkonte kur kishim nevojë për njëri-tjetrin dhe që shumë herë na tregoi rrugën.
Këtë javë, të gjithë ishim monarkistë në zemër.
Mbreti Harald, përmes mënyrës se si e kreu detyrën e tij, shprehu funksionin e rëndësishëm të familjes mbretërore dhe të monarkisë, edhe në një shoqëri moderne. Shuma e jetës së tij dhe mënyra se si e ushtroi rolin e tij përbëjnë argumentin më të fuqishëm që mund të paraqitet në debatin për formën e qeverisjes së vendit.
Haraldi ishte një mbret që, mbi të gjitha, e tregoi madhështinë e tij përmes empatisë. Ai kishte një vështrim për të gjithë. Ishte vërtet mbreti i popullit. Por ishte edhe një mbret i afërt me njerëzit, një mbret popullor, i cili e fitoi dashurinë tonë gjatë katër dekadave.
A pati Norvegjia fat që mori një mbret kaq zemërmirë sa Haraldi?
Jo. Norvegjia mori mbretin që meritonte.
Ai ishte formuar nga ajo që mund të quhet shpirti i shëndoshë norvegjez. Ai pasqyroi karakterin, drejtësinë dhe vlerat e popullit të tij, por njëkohësisht na dha edhe një drejtim moral.
Është ngushëlluese të mendosh se sëmundja e tij zgjati pak dhe se një nga gjërat e fundit që bëri ishte të priste në Pallatin Mbretëror kombëtaren norvegjeze të futbollit, pas një vere magjike sportive.
Ishte një përfundim i përsosur për një jetë të pasur dhe të mirë, si dhe për një shërbim të gjatë e besnik ndaj vendit. Një kulmim që e përmbledhte vetë Haraldin: njerëzit, sporti dhe gëzimi.
Vdekja, pikëllimi dhe malli janë të dhimbshme. Por më e fortë se dhimbja është ndjenja me të cilën mbetemi: një mirënjohje e thellë.
Dhe Haraldi na la pas trashëgiminë më të mirë që mund të shpresojë të ketë dikush:
Ai ishte një njeri i mirë.