Ndërsa bota mban frymën para çdo përshkallëzimi ushtarak midis SHBA-së dhe Iranit, vëmendja zakonisht përqendrohet te çmimi i naftës dhe bllokimi i ngushticës së Hormuzit. Megjithatë, ekspertët e inteligjencës dhe gjeopolitikës po paralajmërojnë për një objektiv shumë më kritik dhe më pak të diskutuar: ujin e pijshëm.
Sipas dokumenteve të zbardhura dhe analistëve ndërkombëtarë, goditja e infrastrukturës ujore mund të gjunjëzojë metropolet e Gjirit brenda pak ditësh, duke detyruar evakuime masive që asnjë krizë energjetike nuk do t’i shkaktonte.
1. “Ruda Strategjike” e CIA-s
Për dekada, nafta ka qenë simboli i fuqisë së Lindjes së Mesme. Por Javier Blas, komentator i energjisë në Bloomberg, vëren se CIA e konsideron ujin si “rudën strategjike” të vërtetë të rajonit. Në një mjedis ku shkretëtira dominon, uji nuk është thjesht burim, por kusht për mbijetesë.
Vendet e Këshillit të Bashkëpunimit të Gjirit (Saudia, Emiratet, Kuvajti, Katari, Bahreini dhe Omani) mbështeten pothuajse tërësisht në impiantet e magjishme të de-salinizimit (shkripëzimit). Këto fabrika gjigante kthejnë ujin e kripur të detit në ujë të pijshëm, duke mbajtur gjallë qytetet moderne si Dubai, Doha apo Riadi.
2. Akili i Gjirit: Cenueshmëria e Jubail-it
Një kabllogram i vitit 2008 nga ambasada amerikane në Londër, i publikuar nga WikiLeaks, zbuloi një të vërtetë tronditëse: Një sulm i suksesshëm mbi impiantin e Jubail-it në Arabinë Saudite do të detyronte evakuimin e qytetit brenda një jave.
“Struktura qeverisëse e Arabisë Saudite nuk mund të ekzistojë pa impiantin e Jubail-it,” thuhej në shënimin diplomatik.
Edhe pse Arabia Saudite ka diversifikuar rezervat e saj që atëherë, shumica e vendeve të Gjirit mbajnë rezerva uji që mjaftojnë vetëm për 3 deri në 7 ditë. Nëse pompat ndalojnë si pasojë e sulmeve me raketa apo dronë, kolapsi social do të ishte i menjëhershëm.
3. Teherani dhe “Butoni i Kuq”
Tensionet arritën kulmin kur Donald Trump kërcënoi rrjetin elektrik të Iranit, duke bërë që Teherani të përgjigjej me të njëjtën monedhë: shënjestrimin e infrastrukturës kritike (ujit dhe dritave) në vendet fqinje që mbështesin SHBA-në.
Eksperti Kristian Coates Ulrichsen nga Rice University thekson se:
- Katari, Bahreini dhe Kuvajti marrin mbi 90% të ujit të pijshëm nga shkripëzimi.
- Të gjitha këto impiante ndodhen brenda rrezes së veprimit të raketave iraniane.
- Deri tani janë regjistruar dy goditje paralajmëruese: një sulm me dron në Bahrein dhe një kundërpërgjigje amerikane mbi një impiant iranian në ishullin Qeshm.
4. Kur uji përdoret si “Bombë Atomike”
Michael Christopher Low, drejtor i Qendrës për Lindjen e Mesme në Universitetin e Utah, e krahason sulmin ndaj ujit me përdorimin e armëve bërthamore. Edhe pse teknikisht nuk është një shpërthim atomik, pasojat psikologjike dhe humanitare janë të barabarta.
Megjithatë, ekziston një “vijë e kuqe” morale. Një sulm që lë miliona civilë pa ujë në mes të shkretëtirës do të konsiderohej një krim lufte i përmasave të papara, çka mund të detyrojë edhe Iranin të mendohet dy herë para se të shtypë atë buton.
Një e ardhme e pasigurt
Nëse lufta përshkallëzohet, “fitorja” mund të mos përcaktohet nga kush ka më shumë tanke, por nga kush mund të mbajë hapur rubinetat. Për Arabinë Saudite dhe Emiratet e Bashkuara Arabe, mbrojtja e impianteve të ujit nuk është më thjesht çështje inxhinierike, por një betejë për ekzistencë kombëtare.
MekuliPress shtron pyetjen e madhe: nëse uji do të jetë “pika që mbush gotën” në këtë konflikt?